“ Aku “ Yang Terbuang
Duhai kekasih
Telah lama “ aku “ menawarkan
Sekuntum mawar putih
Namun tak dihiraukan
Duhai kekasih
Berulang kali “ ku “ hampiri
Mereka yang tak berterima kasih
Namun angkuh tetap berdiri
Duhai kekasih
Bertahun-tahun “ aku “ memanggil
Namun tak jua mereka bertasbih
Perjalanan terasa muskil
Duhai kekasih
Mereka selalu berpaling
Tak berharap hati tuk bersih
Menghadap-Mu dengan amal yang kering
Duhai kekasih “ ku “
“ aku “ pulang ke pangkuan-Mu
Hanya meminta setitik tenaga
Tuk kembali ke kalbu mereka
